Hoewel ik dagelijks omgeven word door social media en de effectiviteit die daarin kan schuilen, viel deze week mijn mond toch open toen ik mijn dochter van 11 jaar hoorde zeggen dat ze met haar nieuwe klasgenoten (ze gaat naar tweetalig VWO, een schooltype waar vooral eenlingen voor kiezen) een Hyves had gevormd. En, nog voordat ze elkaar überhaupt in het echt hebben gezien, nog voordat ze ook maar een voet over de drempel van haar nieuwe middelbare school heeft gezet, nog voordat ze iemand überhaupt gesproken heeft, gaan ze a.s. vrijdag een dagje naar Walibi. Want dat hebben ze via MSN met elkaar afgesproken.
Ik graaf even diep en bedenk me hoe dat 30 jaar geleden ging. Ik wist niets. Had een boekenlijst en een brief waarin stond wanneer ik waar moest verschijnen. Tijdens het eerste uur keken we elkaar schaapachtig aan. Pas in de loop van de eerste week, wat zeg ik, maand, kwam er iets van gewenning, iets van vertrouwdheid en je veilig voelen. Tjonge wat een aardverschuiving, naar de middelbare school gaan.
En nu? School organiseert in de eerste weken nog een kennismakingskamp maar ik ben bang dat dat verschijnsel ook al achterhaald is. Deze jeugd heeft zodra de klassenindeling bekend werd, elkaar online gevonden, ze hebben zich aan elkaar verbonden, chatten overal en nergens over, bekijken elkaars profielen, en weten zodoende vooraf al veel meer van elkaar dan ik na een heel jaar in dezelfde klas te hebben gezeten van mijn klasgenoten wist.
En gaan dus voor de gezelligheid, 1 dag voordat het schooljaar echt begint, een dagje naar Walibi. Om elkaar nog wat beter te leren kennen. Er is geen ouder aan te pas gekomen. Elf/Twaalf jaar oud, regelen zij hun eigen basis. Omdat het binnen hun mogelijkheden ligt. Ik wacht in spanning af hoe dit zich verder ontwikkelt. |