Het kan niemand zijn ontgaan dat ING deze week de loskoppeling met Nationale-Nederlanden aankondigde en dat Delta Lloyd binnenkort, zelfstandig, naar de beurs gaat.
In de afgelopen 20 jaar stond schaalvergroting en synergie aan de wieg van een aantal bank-verzekeraar vrijages. Denk aan SNS met Reaal, Fortis met ASR, Rabobank met Interpolis/Achmea en ING met Nationale Nederlanden. Door jarenlange economische groei, was het moeilijk zicht te krijgen op het succes van dit concept. Dat er ook risico´s aan een dergelijke samenwerking zaten, werd tijdens de kredietcrisis pijnlijk duidelijk. En dat het niet eenvoudig tot een makkelijke integratie van verschillende bedrijfsculturen kwam, voel je op je klompen wel aan. ING-er Aad Jacobs gaf inzijn afscheidsinterview in 1998 toe dat hij geworsteld heeft met de complexiteit van de ING-organisatie. `Als het nog eens twee keer zo groot wordt vraag ik mij of het de menselijke maat niet te boven gaat.´
En niet alleen de menselijke maat. Van oudsher is de horizon van een verzekeraar anders dan die van de bank. Waar de bankorganisatie vooral gericht is op de korte termijn in, ligt de horizon voor verzekeraars (en daarmee ook de risico´s) op de lange termijn. Rekeningen worden op de dag zelf nog geopend, het opmaken van een (levens)verzekeringspolis kan maanden duren. En waar bankiers, gewend aan vele interne regels, graag een formele houding aannemen, hebben de verzekeraars vooral een informele cultuur aangenomen.
En hoewel dat een plezierige combinatie lijkt in de bedrijfsvoering (mensen en resultaten kunnen elkaar aanvullen en versterken), is het samenwerken in verschillende culturen geen gelukkig combinatie gebleken. Het lijkt ideaal, het bankkantoor wat de eigen verzekeringsproducten verkoopt. Tot bijvoorbeeld blijkt dat de snelheid van leveren van de verzekeraar niet gelijk loopt met dat van de bank, alleen al omdat het type product een heel andere aanpak vereist.
Ook voor medewerkers was werken bij een bankverzekeraar niet zo uitdagend als het op het eerste gezicht lijkt. Een loopbaan binnen een bankverzekeraar, was toch vaak een keuze voor óf de verzekeraar óf de bank. In beide succesvol zijn, was per definitie eigenlijk niet mogelijk gezien de verschillende culturen. En dat maakt de rol van recruiter bij een bankverzekeraar er niet eenvoudiger op. Laat staan dat de afdeling arbeidsmarktcommunicatie een éénduidig beeld van de werkgever op de arbeidsmarkt kon scheppen. De Haagse ING / Formule 1-cultuur stond soms in schril contrast met de Rotterdamse aanpak- en-voetbal-mentaliteit van Nationale-Nederlanden.
Dit ´verstandshuwelijk´ wordt nu beëindigd. Groot en sterk wordt ingeruild voor eenvoud en transparantie. Geen verkeerde boodschap voor recruiters op de huidige arbeidsmarkt. ´Overzichtelijk´ is het nieuwe organisatie-ideaal. |