Dit blog heeft nog net niet de titel Ban de banner... mijn persoonlijke overtuiging is nl. dat banners irritant aandacht vragen en soms hinderlijk aanwezig blijven. Intelligence Group heeft hier onderzoek gedaan, Banners als wervingsmidel: de mening van het arbeidspotentieel. Ruim de helft van de ondervraagden vindt banners irritant, en slechts 8% vindt banners niet irritant... En wie wil als werkgever nu met irritatie in verband gebracht worden?
Zou het er ook mee te maken hebben, dat “verleiden“ via een banner niet eenvoudig is? Internet is een informatiebron, mensen zijn specifiek op zoek naar iets bijv. een huis (op Funda), dan wil je nog wel iets over een evt. hypotheek weten maar of je ook geļnteresseerd bent in een andere baan via Monsterboard... De exclusieve samenwerking is dan ook recent beėindigd. Wellicht werd het een ander verhaal als je bij je zoektocht naar een luxe villa, ook een overzicht van 100.000 plus banen in de omgeving kreeg. Maar aangezien het web 1.0 is, en dus grote kaartenbak huizen naast grote kaartenbak banen, zonder enige connectie, was het ook ten dode opgeschreven.
Maar nu komt Monsterboard met “slimme banners“. Een slimme banner kan pas slim zijn als er eerst iets over de gebruiker te weten wordt gekomen, en dus worden er vanuit Monsterboard cookies geļnstalleerd op de computer om het zoekgedrag op de vacaturebank bij te houden. Die dan gekoppeld worden aan het IP-adres van de gebruiker En in het verlengde van eerder zoekgedrag, krijg je dan, als gebruiker van die computer, gerelateerde banners te zien. Dat lijkt al redelijk slim.
Maar... het venijn zit hem natuurlijk in “het IP-adres van de gebruiker van de computer“. Veruit de meeste baanzoektochten vinden onder werktijd plaats. Bij bedrijven waar computers geen harde schijven hebben maar op centrale servers werken. En waar men gezamenlijk op 1 IP-adres zit. “Slimme banners“, jazeker, maar geen slimme productmanager. Voor de aanvullende dienst moet gemiddeld 500 euro worden betaald. Ik ken betere, effectievere bestemmingen. |